Ik bekijk mijn films, van Paranoia tot De Witte Waan. Ik zie de duivelsogen van de blinde fotograaf. De op een erectie gespietste slagroomtaart. De provo met megafoonstem in de platenzaak. Ik zie een regisseur die heel goed begon maar die het later niet meer vinden kon. Ik zie de films die ik nooit heb gemaakt. Ik zie een man die de weg is kwijtgeraakt. Sleutelscènes, sleutelgeluiden. Zelfmoordenaars, Zuid-Hollandse duinen. Een drugsverslaafde moeder, een vader zo ziek. Ik zie m’n ongeïnteresseerde publiek. Ik zie een vermoeide man uren zwoegen op een afscheidsbrief: Zeven woorden: Alles is stilte, meer is er niet

© All rights reserved