Monoloog Frank Wiering: “En ik zocht een jongen die die Twentse, Hengelose agressieve mentaliteit kon vertegenwoordigen. Op een dag kwam mijn broer, die zes jaar jonger was dan ik, langs met Andy. En het huis was gelijk te klein. Mijn vrouw en ik bleven verbijsterd achter over zijn bezoek. Het was één brok energie en agressie. Maar het was precies wat ik zocht.”

Andy was een boefje, als ie wat had geflikt, zei hij altijd: “De wereld is toch al kapot.” Elke smeris kende hij bij zijn voornaam. Wekelijks zette hij Hengelo op z’n kop. Op een dag kwam Frank Wiering bij hem langs. Hij zei: “Andy ik heb voor jou een mooie kans. Je mag de de hoofdrol spelen in mijn film over een boze tukker in trendy Amsterdam.”

Hij was een nuchtere Twent met een grote bek. Hij vocht en zoop altijd, was als een deur zo gek. Hij noemde Hengelo de Anus van de Aarde. Alle mannen sjokten naar Stork als bejaarden. Zo’n bestaan was niets voor een stoere bink als de James Dean van Hengelo, Andy Vrielink.

Voor even was het leuk maar na Andy, Bloed en Blond haar was hij met de showbizz en Amsterdam wel klaar. Andy ging weer werken in de zandstralerij. Elk weekend was er weer de gein en de zuiperij. Zelfs toen Paul Verhoeven hem de hoofdrol aanbood van Spetters zei Andy: ‘Nee, geen haar op m’n hoofd.’ Hij vond Paul Verhoeven een arrogante lul. Had geen trek meer in die westerse flauwekul.

Hij was een nuchtere Twent met een grote bek. Hij vocht en zoop altijd, was als een deur zo gek. Hij noemde Hengelo de Anus van de Aarde. Alle mannen sjokten naar Stork als bejaarden. Zo’n bestaan was niets voor een stoere bink als de James Dean van Hengelo, Andy Vrielink.

© All rights reserved