Als ik de krant lees op een luie stoel. Dan krijg ik vaak een naar gevoel. Met al dat ongeluk en lijden. Of nog erger: al dat medelijden. Dan denk ik: dit is niets… Wat is er toch aan de hand?! Pak m’n oude herenfiets en rijd door het Hoogeland.

En als ik dan zo rij op m’n fietsje dan denk ik: leek iedereen maar ietsje meer op Friedrich Wilhelm Nietzsche. Had iedereen maar ietsje van Nietzsche.

Nietzsche had zelf veel leed en last. Hij had syfilis en gonorroe. En voor deze goede gast was dat best wel een beetje sneu. Maar het deerde hem niets. Hij bleef doorgaan met strijden. En ik denk, terwijl ik fiets: Hij wou ons van zwakte bevrijden.

En als ik dan zo rij op m’n fietsje dan denk ik: leek iedereen maar ietsje meer op Friedrich Wilhelm Nietzsche. Had iedereen maar ietsje van Nietzsche.

Ietsje meer Nietzsche.

Friedrich Nietzsche had de wens: geen medelijden of egoïsme, maar een trotse übermensch een dooie god of nihilisme. Als we Nietzsche volgen, komen we als ontaarden weldra over bergen en door golven bij de weg van Zarathoestra.

En als ik dan zo rij op m’n fietsje dan denk ik: leek iedereen maar ietsje meer op Friedrich Wilhelm Nietzsche. Had iedereen maar ietsje van Nietzsche.

Ietsje meer Nietzsche.

© All rights reserved