M’n tante nam me mee, ik was elf jaar, naar een muziekwinkel voor een gitaar. De verkoper zei: Je handen zijn erg klein. Kom maar terug als ze wat groter zijn. Tot volgend jaar, zei toen mijn tante. Vlak daarna maakte ze zich van kant en ik pielde later nog wel eens op een gitaar, maar ik wist: ik ben een striptekenaar.

Als ik de pen oppak, voelt het alsof ik een gitaar omhang. De plug erin steek, aan 2 knopjes draai en dan losbarst, bam!

Als jongeman in Amsterdam werd ik een slachtoffer van Lou Reed. Dat nummer ‘Waiting for my man’… Een junkie was something to be. Luisterend naar mijn rockidolen sleet ik mijn dagen in vieze holen, waar ik met andere ratten zat te spuiten. Alleen met tekenen kon ik mij nog uiten.

Als ik de pen oppak, voelt het alsof ik een gitaar omhang. De plug erin steek, aan 2 knopjes draai en dan losbarst, bam!

Oeh-oeh-oeh

In mijn overvolle illustraties staat vaak de popmuzikant centraal die aan alle verleidingen van de duivel blootstaat. Ja, ik teken graag duivels en engelen. Van huis uit ben ik katholiek. Ik heb een voorkeur voor bombast. Mijn tekeningen zitten vol symboliek.

Als ik de pen oppak, voelt het alsof ik een gitaar omhang. De plug erin steek, aan 2 knopjes draai en dan losbarst, bam!

Als ik nu mocht ruilen met een muzikant nam ik nooit meer een potlood ter hand. Ik zoek met mijn tekenpen altijd naar de equivalent van een vette riff op de gitaar. Dichterbij kom ik niet als tekenaar. Het liefst speelde ik gitaar of drums, maar de tekenpen is mijn plectrum.

Als ik de pen oppak, voelt het alsof ik een gitaar omhang. De plug erin steek, aan 2 knopjes draai en dan losbarst, bam!

Oeh-oeh-oeh

© All rights reserved